Η λαμπάδα δεν είναι απλώς ένα πασχαλινό αντικείμενο.
Δεν είναι μόνο κερί, κορδέλα, στολίδι.
Είναι σύμβολο.
Κρατιέται στο χέρι, αλλά αφορά την ψυχή.
Το Φως ως Μεταβίβαση
Στη νύχτα της Ανάστασης, η φλόγα περνά από κερί σε κερί.
Δεν ανάβει από το μηδέν, μεταδίδεται.
Αυτό το πέρασμα του φωτός έχει μια βαθιά ψυχική διάσταση.
Το φως δεν το δημιουργούμε μόνοι μας. Το λαμβάνουμε.
Όπως λαμβάνουμε:
- λέξεις
- αξίες
- τρόπους αγάπης
- φόβους και ελπίδες
Η λαμπάδα είναι η συμβολική εικόνα της μεταβίβασης από γενιά σε γενιά.
Κάποιος μας έδωσε φως. Κάποιος μας κράτησε το χέρι.
Και κάποτε θα το δώσουμε κι εμείς.
Το Κερί που Λιώνει
Η λαμπάδα δεν μένει ανέπαφη.
Λιώνει.
Το κερί στάζει, αλλοιώνεται, μικραίνει.
Και όμως, αυτό ακριβώς το λιώσιμο επιτρέπει στη φλόγα να υπάρξει.
Υπάρχει μια βαθιά αλήθεια εδώ:
Δεν φωτίζουμε χωρίς να δίνουμε κάτι από τον εαυτό μας.
Η αγάπη κοστίζει.
Η φροντίδα κουράζει.
Η παρουσία απαιτεί.
Και όμως, μέσα από αυτή τη φθορά γεννιέται το φως.
Πλουμιστή ή Απλή;
Άλλες λαμπάδες είναι πλουμιστές, γεμάτες κορδέλες, στολίδια, συμβολισμούς.
Άλλες απλές, σχεδόν λιτές.
Όπως και οι άνθρωποι.
Κάποιοι στολίζουν το φως τους.
Κάποιοι το κρατούν γυμνό.
Η ουσία όμως δεν είναι το εξωτερικό περίβλημα.
Είναι αν η φλόγα καίει.
Η Λαμπάδα και η Σχέση
Όταν δύο άνθρωποι στέκονται δίπλα-δίπλα με λαμπάδες, οι φλόγες τους δεν συγχωνεύονται.
Συνυπάρχουν.
Αυτό είναι και το πιο ώριμο μοντέλο σχέσης:
Δύο φλόγες, δύο υποκείμενα, που φωτίζουν τον ίδιο χώρο χωρίς να χάνουν τη μοναδικότητά τους.
Η λαμπάδα δεν συμβολίζει τη συγχώνευση.
Συμβολίζει τη συνάντηση.
Η Παιδική Λαμπάδα: Μνήμη και Ταυτότητα
Για πολλούς, η λαμπάδα συνδέεται με την παιδική ηλικία.
Με το χέρι του γονιού.
Με τη μυρωδιά της νύχτας.
Με το «Χριστός Ανέστη» που έμοιαζε να σταματά τον χρόνο.
Εκεί εγγράφεται κάτι βαθύτερο:
Η αίσθηση ότι ανήκω.
Ότι δεν είμαι μόνος στο σκοτάδι.
Αυτές οι μνήμες γίνονται ψυχικά αποθέματα.
Φως που κουβαλάμε μέσα μας, ακόμη κι όταν δεν κρατάμε κερί.
Τελικά, τι είναι η Λαμπάδα;
Είναι η υπενθύμιση ότι:
- το φως μεταβιβάζεται
- η αγάπη απαιτεί προσφορά
- η φλόγα χρειάζεται εύθραυστο σώμα για να υπάρξει
Η λαμπάδα μάς μαθαίνει κάτι ουσιαστικό:
Το φως δεν είναι θόρυβος. Είναι παρουσία.
Και ίσως, κάθε φορά που την κρατάμε,
να κρατάμε στην πραγματικότητα την ευθύνη του δικού μας φωτός.
Να μη σβήσει.
Να μη φοβηθεί το σκοτάδι.
Να μεταδοθεί.
ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ
Ψυχοθεραπεύτρια Λακανικού Ψυχαναλυτικού προσανατολισμού