Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανικής παράδοσης. Συμβολικά γιορτάζουμε την Ανάσταση.
Ψυχικά όμως, τι γιορτάζουμε;
Γιορτάζουμε την επιστροφή στο φως μετά το σκοτάδι.
Την ελπίδα μετά την απώλεια.
Την ανασύνταξη μετά τη διάλυση.
Και βαθύτερα, γιορτάζουμε την ανθρώπινη ικανότητα για εσωτερική μεταμόρφωση.
Η Πληρότητα δεν Είναι Απουσία Πόνου
Συχνά συγχέουμε την πληρότητα με την τελειότητα.
Νομίζουμε ότι θα νιώσουμε πλήρεις όταν όλα πάνε καλά, όταν δεν υπάρχει απώλεια, όταν οι σχέσεις είναι ιδανικές.
Το Πάσχα όμως έρχεται μετά από πόνο.
Μετά από προδοσία.
Μετά από πένθος.
Η πληρότητα που συμβολίζει δεν είναι η άρνηση του τραύματος.
Είναι η ενσωμάτωσή του.
Ψυχικά, πληρότητα σημαίνει:
«Πέρασα μέσα από το σκοτάδι και δεν διαλύθηκα.»
Από την Έλλειψη στη Μεταμόρφωση
Ο άνθρωπος ζει μέσα σε μια μόνιμη εμπειρία έλλειψης:
- δεν έχει απόλυτη ασφάλεια
- δεν έχει απόλυτη αγάπη
- δεν έχει απόλυτο έλεγχο
Το Πάσχα δεν υπόσχεται την εξάλειψη της έλλειψης.
Υπόσχεται ότι η έλλειψη δεν είναι το τέλος της ιστορίας.
Η Ανάσταση, σε ψυχικό επίπεδο, είναι η στιγμή που το τραύμα παύει να ορίζει την ταυτότητά μας.
Το Φως ως Συμβολική Εμπειρία
Το «Χριστός Ανέστη» δεν είναι μόνο θεολογική διακήρυξη.
Είναι υπαρξιακή φράση.
Είναι η διαβεβαίωση ότι:
- η απώλεια δεν ακυρώνει το νόημα
- η απογοήτευση δεν ακυρώνει την αγάπη
- η αποτυχία δεν ακυρώνει την αξία
Το φως δεν έρχεται για να σβήσει το σκοτάδι.
Έρχεται για να του δώσει νέο νόημα.
Πληρότητα ως Σχέση
Το Πάσχα είναι κατεξοχήν γιορτή κοινότητας.
Η πληρότητα δεν βιώνεται μόνο εσωτερικά. Βιώνεται στη σχέση.
- Στην αγκαλιά.
- Στη συγχώρεση.
- Στη συνάντηση.
Η αληθινή πληρότητα δεν είναι αυτάρκεια.
Είναι η ικανότητα να μοιράζομαι.
Τελικά, τι γιορτάζουμε;
Γιορτάζουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να:
- αντέξει τον πόνο
- πενθήσει
- συγχωρήσει
- επανεκκινήσει
Γιορτάζουμε τη δύναμη της ψυχής να ξανασηκώνεται.
Η πληρότητα του Πάσχα δεν είναι ότι «όλα είναι τέλεια».
Είναι ότι, παρά την ατέλεια, η ζωή συνεχίζεται με νόημα.
Το Πάσχα μάς θυμίζει πως η πληρότητα δεν είναι ένα μόνιμο συναίσθημα.
Είναι μια εσωτερική στάση.
Είναι η συμφιλίωση με το γεγονός ότι η ζωή περιλαμβάνει φως και σκοτάδι, και τα δύο είναι απαραίτητα.
Και ίσως τελικά αυτό να γιορτάζουμε:
Ότι η ανθρώπινη ψυχή, όσο και αν δοκιμάζεται,
έχει την ικανότητα να ξαναγεννιέται.
ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ
Ψυχοθεραπεύτρια Λακανικού Ψυχαναλυτικού προσανατολισμού