«Δεν θα το πει. Όχι γιατί δεν το νιώθει, αλλά γιατί δεν έχει μάθει να το βρίσκει σε λέξεις.»
Το άρρητο του ανδρικού ψυχισμού
Αν το ερώτημα «τι θέλουν οι γυναίκες» γεμίζει τόμους και παραδόσεις, το «τι σκέφτονται οι άντρες» παραμένει συχνά ανείπωτο.
Ίσως γιατί ο άντρας έμαθε πως η σιωπή είναι ασπίδα, πως το συναίσθημα πρέπει να μεταφράζεται σε πράξη, όχι σε λέξη.
Έτσι, η σκέψη του μοιάζει με ρεύμα που ρέει από κάτω· δεν φαίνεται, αλλά κινεί όλο το σώμα του.
Η γλώσσα της πράξης
Οι άντρες δεν εκφράζονται λιγότερο — εκφράζονται διαφορετικά.
Η φροντίδα τους δεν έρχεται πάντα με λόγια, αλλά με μια πράξη, μια παρουσία, μια σιωπή που περιέχει.
Όμως πίσω από αυτή τη γλώσσα της πράξης, συχνά υπάρχει κάτι άρρητο: η αγωνία μήπως δεν είναι αρκετοί.
Στην ψυχαναλυτική ανάγνωση, ο άντρας συχνά οργανώνει τον ψυχισμό του γύρω από την επάρκεια. Το βλέμμα του Άλλου γίνεται καθρέφτης: αν τον θαυμάζουν, νιώθει· αν τον απορρίπτουν, σιωπά.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, συχνά χάνεται η ευκαιρία για αλήθεια.
Ο φόβος της αδυναμίας
Πίσω από το βλέμμα της δύναμης, υπάρχει συχνά ένα παιδί που δεν έμαθε να δείχνει φόβο.
Ο άντρας σκέφτεται, μα δεν το λέει. Πονά, μα δεν το δείχνει.
Γιατί ο κόσμος του έμαθε ότι η ευαλωτότητα είναι ντροπή, κι όχι γενναιότητα.
Έτσι, η σκέψη του κλείνεται μέσα σε ένα εσωτερικό δωμάτιο.
Μόνο όποιος σταθεί δίπλα του χωρίς να τον ανακρίνει, μπορεί να ακούσει το τι σκέφτεται στ’ αλήθεια.
Όταν επιτρέπει να φανεί
Υπάρχουν στιγμές που ο άντρας «ανοίγει» — όχι με λόγια, αλλά με βλέμμα.
Μια παραδοχή, ένα άγγιγμα, ένα «δεν ξέρω».
Εκεί, η σκέψη του συναντά το συναίσθημα.
Εκεί, ο άντρας σκέφτεται όπως αισθάνεται· και αισθάνεται όπως σκέφτεται.
Τότε αποκαλύπτεται ότι η βαθύτερη του ανάγκη δεν είναι η δύναμη, αλλά η αναγνώριση.
Όχι να τον καταλάβουν, αλλά να τον δει κάποιος χωρίς να τον μειώσει.
Το δικαίωμα να μη χρειάζεται να ξέρεις
Ίσως, τελικά, αυτό που σκέφτονται οι άντρες να είναι απλό:
να μπορούν να μην έχουν πάντα απαντήσεις.
Να αποτύχουν χωρίς να ντροπιαστούν, να νιώσουν χωρίς να χρειαστεί να αποδείξουν ότι «παραμένουν άντρες».
Γιατί, στο βάθος, σκέφτονται αυτό που όλοι θέλουμε:
πώς να παραμείνουμε δυνατοί χωρίς να χάσουμε την τρυφερότητά μας.
Ένα κείμενο για εκείνους που κουβαλούν τη σιωπή τους σαν πανοπλία, αλλά πίσω της κρύβουν έναν κόσμο από σκέψεις.
ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ
Ψυχοθεραπεύτρια Λακανικού Ψυχαναλυτικού προσανατολισμού