Η λεπτή γραμμή ανάμεσα σε αυτό που υπήρξαμε και σε αυτό που μπορούμε να γίνουμε
Υπάρχει μια μοναδική σιωπή στις παραμονές της Πρωτοχρονιάς.
Όχι η σιωπή της μελαγχολίας, αλλά η σιωπή της μετάβασης.
Είναι εκείνη η στιγμή του χρόνου όπου στεκόμαστε μεταξύ δύο ζωών:
της ζωής που φεύγει και της ζωής που έρχεται.
Στο όριο αυτό, οι άνθρωποι γινόμαστε πιο αληθινοί.
Κάνουμε έναν άτυπο απολογισμό, αφήνουμε κάτω τα βάρη, κοιτάμε πίσω — ίσως για τελευταία φορά.
Το να αφήνεις πίσω δεν είναι πράξη λήθης.
Είναι πράξη ωριμότητας.
Αφήνουμε πίσω τις φωνές που μας πλήγωσαν
Όχι επειδή δεν τις θυμόμαστε πια, αλλά επειδή δεν θέλουμε πλέον να μας ορίζουν.
Οι παραμονές Πρωτοχρονιάς φέρνουν στην επιφάνεια όλες τις μικρές και μεγάλες πληγές:
οι λέξεις που μας σημάδεψαν,
οι άνθρωποι που υποτιμήσαμε ή μας υποτίμησαν,
οι σχέσεις που δεν άντεξαν,
οι απογοητεύσεις που δεν παραδεχτήκαμε.
Δεν τις διαγράφουμε — τις αναγνωρίζουμε.
Και χωρίς να το φωνάξουμε, αποφασίζουμε:
«Φτάνει. Αυτά μένουν πίσω.»
Αφήνουμε πίσω τις ενοχές
Κάθε άνθρωπος κουβαλά ενοχές που δεν του ανήκουν.
Ενοχές για λόγια που δεν είπε.
Για επιλογές που δεν πήρε.
Για αγάπες που κράτησε ή εγκατέλειψε.
Για τον χρόνο που δεν έγινε αυτό που “έπρεπε”.
Οι παραμονές της Πρωτοχρονιάς είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να ξεχωρίσουμε:
ποιες ενοχές είναι αληθινές
και ποιες είναι δάνειες — φορτία άλλων ανθρώπων που μάθαμε να σηκώνουμε.
Το να τις αφήνεις πίσω δεν είναι αδιαφορία.
Είναι διεκδίκηση της δικής σου ψυχικής ζωής.
Αφήνουμε πίσω τα λάθη, όχι για να τα ξεχάσουμε, αλλά για να τα μεταμορφώσουμε
Τα λάθη δεν μας μικραίνουν.
Μας χτίζουν.
Κάθε λάθος του χρόνου που πέρασε είναι μια μικρή ιστορία:
μια προσπάθεια που υπήρξε αθώα,
ένα βήμα που δεν ήταν αρκετό,
μια σχέση που δεν προχώρησε,
μια ευκαιρία που δεν αξιοποιήσαμε,
μια λέξη που έπρεπε να ειπωθεί νωρίτερα.
Τα λάθη είναι η πιο ανθρώπινη μας πλευρά.
Και η πιο δημιουργική.
Αφήνουμε πίσω την ενοχή του λάθους, όχι το μάθημά του.
Αφήνουμε πίσω όσα βαραίνουν την επιθυμία
Ψυχαναλυτικά, η αλλαγή χρόνου είναι μια μετατόπιση επιθυμίας.
Όχι μια υπόσχεση ότι “από αύριο θα είμαι άλλος”,
αλλά η διατύπωση μιας πιο ώριμης φράσης:
«Τώρα ξέρω λίγο καλύτερα τι θέλω.»
Αφήνουμε πίσω:
- όσα κάναμε για να μας αποδεχτούν
• όσα ανεχτήκαμε για να μη μείνουμε μόνοι
• όσα δεχτήκαμε από φόβο
• όσα επιλέξαμε από συνήθεια
• όσα επιθυμήσαμε που δεν ήταν δικά μας
Για να κάνουμε χώρο για την αληθινή μας επιθυμία:
αυτή που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει.
Αφήνουμε πίσω αυτό που νομίζαμε ότι είμαστε
Κάθε χρόνος φέρνει μια αποκάλυψη:
ότι η παλιά εκδοχή του εαυτού μας δεν μας χωρά πια.
Τι αφήνουμε πίσω;
την ανάγκη να είμαστε “τέλειοι”,
την ανάγκη να έχουμε πάντα απαντήσεις,
την ανάγκη να φροντίζουμε τους πάντες,
την ανάγκη να είμαστε αυτό που περιμένουν.
Στην Πρωτοχρονιά, ο άνθρωπος στέκεται γυμνός από ρόλους και ταυτότητες.
Και τότε βλέπει καθαρά ποιος πραγματικά είναι.
Και τι παίρνουμε μαζί;
Δύο πράγματα:
- Την αλήθεια μας.
Όχι την ωραιοποιημένη, αλλά την ακατέργαστη.
Ό,τι μάθαμε, ό,τι αντέξαμε, ό,τι ξεπεράσαμε. - Τη δυνατότητα του καινούριου.
Το καινούριο δεν είναι υπόσχεση.
Είναι επιλογή.
Είναι ο χώρος που ανοίγει όταν αδειάσουμε από όσα δεν μας ωφελούν πια.
Το πέρασμα από το παλιό στο νέο
Οι παραμονές Πρωτοχρονιάς δεν είναι μόνο γιορτή.
Είναι τελετουργία.
Είναι μια μικρή προσωπική μύηση:
ο χρόνος μας ρωτά τι θέλουμε να πάρουμε μαζί μας
και τι είμαστε επιτέλους έτοιμοι να αφήσουμε πίσω.
Κι ίσως εκεί, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, να συνειδητοποιήσουμε το σημαντικότερο:
Δεν αποχαιρετάμε μόνο το έτος που πέρασε.
Αποχαιρετάμε μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας.
Και κάνουμε χώρο για την επόμενη.
ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ
Ψυχοθεραπεύτρια Λακανικού Ψυχαναλυτικού προσανατολισμού